R&R 119 – Tweede Dochter

Posted on 12 January 2011

Jodi Picoult
Tweede Dochter
Originele Engelse titel: My Sister’s Keeper
Origineel gepubliceerd in: 2004
Deze editie: Hodder and Stoughton, paperback, 2005
ISBN: 0-340-83546-x
Genre: drama, roman
Pagina’s: 407
Omslag fotografie: enkel Getty Images staat genoemd, geen fotograaf
Omslag ontwerp: Tabitha King

book119-1000px

In een notendop?

Iets weerhield me altijd een boek te lezen van Jodi Picoult. Niet mijn smaak, dacht ik. Wanneer ik stuitte op een tweedehands kopie van TWEEDE DOCHTER (MY SISTER’S KEEPER), moest ik toch wel even de omschrijving lezen. En ja, toen nam ik mijn eerste (en enige) Jodi Picoult mee. Waarom? Omdat het verhaal, hoewel vergezocht, een hoop om over na te denken kon geven.

Anna Fitzgerald is een dertien-jarig meisje. Ze is gek op hockey. Haar beste vriendin is haar oudere zus, Kate. En ze daagt haar ouders voor de rechter om medische emancipatie.
Kate, zestien, vecht al haar hele leven tegen een zeldzame vorm van leukemie. Als Anna er niet was geweest, dan was Kate er ook niet meer. Anna is letterlijk “ontworpen” en op deze aarde gebracht om als een perfecte donor te kunnen dienen voor haar zus, met de passende genen. De juiste onderdelen. Het begint met bloed van de navelstreng. Wat beenmerg. Een procedure hier en daar. Maar nu falen Kate’s nieren. En de Fitgeralds zijn wederom afhankelijk van Anna. Waar houdt het op?

Best een zwaar onderwerp, en ik wist waaraan ik begon. Ik wist dat dit geen aangenaam boek zou zijn, geen happy ending.

Picoult haalt de lezer over om dapper te zijn en door te gaan. Want Anna, aan wiens kant je eigenlijk meteen staat, ook al heb je begrip voor de situatie met Kate, is ook dapper. Dus ging ik door, en waren de personages (Anna en Kate voornamelijk, ook hun ouders) in mijn gedachten te vinden gedurende de twee dagen die ik nodig had dit boek te lezen. Ik moest het boek ook wel eens wegleggen om het even in me op te nemen.

Picoult wekt allerlei gevoelens op. Maar de emotie die het zwaarst weegt nadat ik het boek uit had gelezen, is woede.
Weet je hoe je soms een recensie leest, en hoe daarin dan staat dat de recensent gewoon zin had het boek door de kamer heen te gooien? Nou, laten we zeggen dat, tegen de tijd dat ik de laatste 20 pagina’s had bereikt, TWEEDE DOCHTER een muur van mijn huiskamer intiem heeft leren kennen.

Ik ben niet het type dat moeilijk doet over hoe een boek moet eindigen; het hoeft niet gelukkig te zijn om goed te zijn. Meestal vertrouw ik in de keuze van de auteur om een bepaalde richting in te gaan, omdat het meestal de enige juiste manier is, zolang de integriteit van de rest van het verhaal maar intact blijft.
Jodi Picoult faalt er enorm in om rekening te houden met de rest van haar boek. Wanneer zij haar einde schreef hield zij geen rekening met haar lezers, personages en vooral niet met haar hoofdpersoon, Anna. Ik hekel het einde van TWEEDE DOCHTER. Het was al teleurstellend zo’n 50 pagina’s voor het einde: al wat het boek dapper en controversieel maakte viel al in het niet. Maar dat kon ik nog begrijpen en accepteren. De plot was hier nog gewaagd genoeg. Maar die laatste 20 bladzijden… Wow. Je kunt zeggen dat ik me gewoon genaaid voelde.

Het boek dwong me na te denken over leven en dood, en wie daarover beslist. Het is niet makkelijk om daarmee te worden geconfronteerd. Voor ik het einde van het boek bereikte applaudisseerde ik het boek omdat het leek te gaan over keuzes en vrije wil. Maar Jodi Picoult besloot te gaan voor een makkelijke uitweg, en vrije wil kan oprotten. Het is moeilijk uit te leggen zonder het einde weg te geven. Stel je voor dat je bij een debat panel zit en uren doorbrengt met het vormen van je argumenten. Wat een tijd en energie. En dan is het debat afgelast. Voor of tegens worden niet meer besproken. Einde discussie. Jodi Picoult zegt het debat op.

Wetende dat het me wel hard zou raken, wou ik het boek doorzetten; het was een kwestie van durf. Ik wou dat Picoult ook durfde. Kijk, een shockerend einde, dat is een vorm van moed in een auteur. Maar het is niet mijn definitie, zeker in dit geval niet. Ik vind een auteur moedig als deze een standpunt inneemt, daarbij achter blijft staan en lezer erop vertrouwt dat zij dit kunnen accepteren. Ik zou me dan niet voelen alsof de rest van die 400 pagina’s er niets meer toe doen. Ik voelde me beroofd van het denken voor mijzelf.

Dat het boek niet zo goed is geschreven had me minder dwars gezeten als het einde maar niet verknald was.

TWEEDE DOCHTER is simplistisch geschreven maar tegelijkertijd ook weer te perfect, uitgespeld. Picoult roteert haar vertellers, van de een naar de ander, maar ze klinken allemaal hetzelfde. Anna klonk niet als een dertien-jarige (maar ouder). Het verhaal is vergezocht, en erg gedramatiseerd.
Picoult voegt verscheidene zinloze bijverhalen toe, zoals de voormalige geliefden (Anna’s advocaat en Anna’s voogd) die elkaar weer treffen en de draad weer oppakken. Dan is er de hond van de advocaat, Jesse is een pyromaan. Etcetera. Tactieken op de personages beter te leren kennen, ja. Maar met een zwaar onderwerp (kanker, orgaan donatie, sterven en leven – een familie die uit elkaar gerukt wordt) heb ik niet veel interesse te weten of Campbell en Julia weer een koppeltje worden.

Waar ik wel interesse in had was Anna’s recht te beslissen over haar eigen lichaam. Ondanks de minpunten zou ik het boek een positief oordeel geven, als Picoult dat belangrijkste punt van het boek maar niet had verknald. Moeilijke beslissingen en 400 bladzijdes zijn compleet irrelevant geworden door makkelijke oplossingen. Picoult is maar laf geweest.

In een notendop

Goed:
– Zet aan tot nadenken; pittig onderwerp
– de eerste 350, 375 pagina’s van het boek, maar enkel als je het einde overslaat

Minder:
– Zet aan tot woede als je het uitleest
– Einde verpest het hele boek
– Onbelangrijke bijverhalen dienen eerder als opvulling
(Goede punten vallen eigenlijk helemaal in het niet.)


No responses yet. You could be the first!

Leave a Response

Recent Posts

Tag Cloud

NOORT saskia PICOULT jodi

Copyright

Reading & Reviewing: Dutch edition (and original English) project, beelden, tekst en alle inhoud © Karin E. Lips 2008-2011 etc.
Je mag absoluut NIETS van deze site en dit project gebruiken zonder mijn toestemming.



Verzin zelf eens iets i.p.v. iemand anders te imiteren...